SZTANDARY

1995-1999

/”Nowe milenium musi dać iskrę do światła, do harmonii, do sprawiedliwości powszechnej, w mocy prawdy duchowej. (…) Mój świat sztuki to nieustające pytanie, w poszukiwaniu języka – by pojąć rzeczywistość, odkrywając nasz fundamentalny, duchowy wymiar naszego bytu.”/

[…] Sztandary to jedna z najbardziej ekspresyjnych i dramatycznych form, jakie artysta tworzy obecnie. Na dużym płacie tkaniny Musiałowicz przytwierdza skrawki materiałów, zdjęcia rodzinne, fragmenty plakatów, gazet; pojawiają się tu też prace z lat dawnych, niewielkie obrazy, rysunki, czy litografie. Nie sposób tych dużych i ciężkich, a jednocześnie bardzo nietrwałych konstrukcji przytwierdzić do drzewców. Do eksponowania tych prac potrzebne są specjalne stelaże. Sztandary, umieszczone w naturalnej przestrzeni pól, poddane ruchom wiatru, są również rejestrowane w systemie video. Podobnie jak w przypadku Słupów czy Sacrum, tak i tu nie sposób uniknąć odniesień kulturowych, przywołania tradycji chorągwi. Chorągwie symbolizują przecież suwerenność, niezależność, a jednocześnie określają przynależność i tożsamość tych, którzy pod tym znakiem występują. Są znakiem ludzkiej dumy i godności, a często i triumfu. Są znakiem wzniosłym. […].

Ewa D. Bogusz-Bołtuć, EXIT Nowa Sztuka w Polsce, Warszawa, 2011r.

[…] Na początku tego roku w pracowni Musiałowicza pojawiły się kolejne formy, obrazy — chorągwie, zawieszane na znalezionych płótnach, skrawkach materii, dla których nazwy artysta wciąż jeszcze szuka, tak jak wciąż szuka form kierujących człowieka ku refleksji nad samym sobą i światem go otaczającym. Dzięki swoim twórczym po- szukiwaniom, Musiałowicz osiągnął etap, na którym emocje twórcy przeniesione na język plastyczny niepostrzeżenie kierują odbiorcę ku coraz szerszemu — etycznemu, filozoficznemu i religijnemu namysłowi nad fenomenem istnienia człowieka w otacza- jącym go świecie.[…].

Ernest Malik, Musiałowicz — The Point of a Never-Ending Quest, Dialogue and Universalism 2010