KROCZĄCE ZNAKI

1990-2004

/”Słupy są jak drogowskazy, przydrożne znaki, które mają zatrzymywać i pomóc dotrzeć do świadomości właściwego kierunku. Jak figurki, kapliczki czy przydrożne krzyże łączą nas z czymś większym od nas samych. Przebudzają ducha i przywołują wyższe wartości, byśmy przypomnieli sobie głębokie prawdy życia i swojej natury. Słupy skłaniają do refleksji, zapraszają do rozmyślań i zastanowienia się nad tym, jak wygląda nasze życie, czego dla siebie pragniemy i dokąd zmierzamy. Słupy szukają światła życia – dobra, miłości dla całego świata, harmonijnej ewolucji dla wszystkich. Szukają prawd duchowych zawartych w codzienności.”/

[…] W poszukiwaniu nowych form wvrazu Musiałowicz buduje formy trójwymiarowe. Składa obrazy w totemy. One wypełniają jego letnią pracownię w Cieńszy pod Pułtuskiem, niektóre z nich zobaczyć można na obecnej wystawie. (dop. Wystawa w Steps Gallery w Nowym Jorku) Sam artysta nazywa je po prostu słupa- mi. To bardzo piękne i tajemnicze instalacje. Wytyczają nowy kierunek w twórczości artysty, który nieprzerwanie tworzy już od 70 lat. – Tworzenie jest aktem tajemniczym – mówi Musiałowicz. – Trud tworzenia kształtuje nas i po tygodniach, miesiącach, a nawet latach, pewnego dnia niespodziewanie objawi się to, co poszukiwane i utęsknione. To coś, co buduje obraz. Stąd też szukanie tej ukrytej, a tak ważnej tajemnicy Jest tak potrzebne. Samozadowolenie, zaprzestanie walki o własną prawdę prowadzi do stagnacji – podkreśla twórca. – Przekonany jestem, że wieczny niepokój jest prawdziwym i niezastąpionym przyjacielem artysty.
Dwa ważne kierunki, dwie istotne intuicje określają postawę twórczą Henryka Musiałowicza: sztuka jako nieustanne poszukiwanie oraz to, że artysta musi umieć spojrzeć na siebie, na to, co tworzy, poprzez skarby wielowiekowej tradycji. – Ażeby je odnaleźć -mówi Musiałowicz – artysta powinien przyjść z własną lampą.[…].

Anna Bernat, Przegląd Polski, Warszawa, 15 października 2004r.